Tilbakeblikk på villsauåret som gjekk - del 3

Våren var komen for fullt, det vart varmare i veret, og det mangla ikkje på arbeid. Først ut var bygging av ei ny kai!

 

Når flytebrygga ute på øya må takast inn kvar haust for å unngå å verte knust av dei mange stormane som kvart år tek turen innom øya, vert det straks vansklegare å lande for å føre tilsyn med dyra. Vi hadde difor lenge drøymd om å få oss ei lita kai som kunne gjere det lettare å lande når flytebrygga er i opplag på Fjørtofta. Kjartan hadde samla deler i fleire år, og denne våren hadde han sveisa delane saman til ei kai. Planen var å krane den ferdige stålkaia på plass og forankre den fast i land.

Ein vakker vårdag tok vi tideleg fri frå arbeid og sette kursen utover. På Fjørtofta vart kaia lasta ombord og vi sette kursen mot Uksnøya. Det vart dessverre dårleg med fotografering under kraninga, då fellandes sjø og noko knapt med mannskap gjorde det heile til ei større utfordring enn vi sette pris på. Operasjonen vart ein kamp for å unngå at båten vart liggande fast på sanden når sjøen trekte seg unna. Heldigvis greidde vi til slutt å få kaia på plass og låst den i posisjon før båten fall tørr.

Terje og Kjartan arbeider med å låse fast kaia

Kjartan borrar hol i berget for å sikre kaia til land

På heimveg etter å ha fått kaia på plass - Uksnøya i bakgrunnen

Kaia i bruk kan du sjå her.

Neste ut var sommarsankinga på Uksnøya. Når dyra skal sankast må vi ha floa og fjøra på vår side. For å få alt til å passe, vart sankinga i år litt tidlegare enn vanleg. Dessverre gjorde dette i kombinasjon med ein sein vår at klippinga og nappinga vart vansklegare enn vanleg.

Ingjerd og Endre på veg for å starte driving av dyra frå aust

Noko av øyriket sett frå Høgværhaugen - spiringa etter lyngbrenning er tydeleg

Det var ikkje berre våren som var seint ute i år - her er eit reir med svartbakk- eller stormåse-egg

Villsauflokken er samla og arbeidet med klipping og napping kan starte

Juliane leiar ei nyklipt søye mot vekta

Caroline stiftar bekjentskap med eit av årslamma

Terje er meget godt nøgd med klippebukken som gjer at villsauen kjem i rett arbeidshøgde

Noko av spenninga dennen gongen var kor tam vêrane vi hadde kjøpt året før var. Dei var handtamme når vi kjøpte dei, men hadde gått i 8 månader i lag med flokken og vorte forvilla. Heldigvis gjekk det ikkje lenge før dei kom bort å snusa på oss og kraftfôret.

Natalie og vêren Malo finn tonen

Villsauane har luktkjertelen sin i anletet og finn det difor naturleg å helse ved å snuse og klemme.

 

Etter at villsauane er klare til å sleppast, går dei inne på tunet for å finne tilbake til lamma sine. Vi slepp dei so i samla flokk.

Sauesankinga gjekk flott og vêrane vart frakta på sommarferie på Fjørtofta. Kik innom for å få med deg neste del av tilbakeblikket vårt!

Villsausida ønskjer alle våre lesarar eit godt nytt villsauår!

Tilbakeblikk på villsauåret som gjekk - del 2

Vi fortsett vårt tilbakeblikk på villsauåret 2013. Når flammane etter lyngbrenninga  har slokna, er spenninga for ein villsaugjetar på Uksnøya om lamma snart skal kome til verda. Denne tida er det ekstra spanande når ein er ute på tilsyn, og når naturen viser seg frå si flottaste side kan ein ikkje klage!

Kikert er eit svært viktig verkty for ein villsaugjetar, spesielt i lammetida når ein ikkje bør forstyrre dyra meir enn naudsynt

 

Den nybrente Hellesundhaugen speglar si nye drakt i vasslokjet

 

Ingen lam å sjå so langt, men kanskje teleskopet kan hjelpe?

 

Ein bedagleg gjeng nyt stillheita før lamma og påføljande mas melder sin ankomst

 

To våryre havørner ser ut til å finne tonen medan dei svirrar rundt i spiral over Uksnøya

 

Som sauegjetar i havgapet får ein oppleve mykje flott natur - her er det ein flokk skarv som nyt vårsola

Det var ingen lam denne dagen tidleg i april, men på eit seinare tilsyn den 20. april hadde endeleg nokre få lam kome til verda!

Dei fleste villsaulam er født svarte slik som dette lammet, men skiftar farge når dei vert eldre

På tilsyn den 8. mai var lamminga i full gang, men den heilt store grasveksten lot vente på seg.

Villsaulam både nært og fjernt, då er det best å halde litt avstand so ein ikkje skremer dei unødig

Eit lite villsaulam med kvit haletipp får ein skvett mjelk av mor si.

Denne villsausøya har fått trillingar, noko som er skjeldan for villsau

På tilsyn den 26. mai kunne vi konkludere med at graset endeleg hadde vorte skikkeleg grønt og frodig etter ein svært sein vår.

Dei to villsausøyene likar ikkje at fotografen kjem for nær og søkjer mot resten av flokken

Kik innom snart, då kjem del tre av tilbakeblikket på villsauåret 2013!

Tilbakeblikk på villsauåret som gjekk - del 1

Villsauåret 2013 er snart ved vegs ende. Det har vore eit svært hektisk år på mange måtar, og det har difor vore knapt med tid til å legge ut bilete og tekst frå villsaudrifta. Vi tek difor eit ekstra grundig tilbakeblikk i år, slik at du kan få sjå litt av kva villsauåret har gått med til. Her kjem del 1.

Villsaujenta på veg på tilsyn i februar

Det er ikkje enkelt å krysse fjorden heimatt i slik vêr, so då får ein vente til det klarar

Villsauane leiter etter mat som stikk ut av snøen på haugen vest for løa

Ingenting er so gale at det ikkje er godt for noko - stormane bryt tare opp på land, noko som villsauane veit å sette pris på

Vi har aldri brent so mykje lyng som i år, noko som mange av dei spreke fjellturistane fekk sjå palmehelga 2013. Røyken gjekk høgt til vers og kunne sjåast frå milevis unna.

Sørsida av Storholmen  brenn godt og varmen vart so sterk at underteikna nesten måtte rømme på sjøen

Storholmen på Uksnøy i full fyr - ein av dei mange holmane som vart brent under fantastiske forhold denne dagen

Månelandskapet varer ikkje lenge. Allereie etter eit par veker vil spirane stikke hovudet opp av oska

Røyksøyla frå ein av holmane vart observert frå mange fjelltoppar rundt om på Sunnmøre

Ein gammal saueskalle dukkar fram etter at einer og lyng er brent ned

Terje er meget godt nøgd med den nye vårpynten sin

Kik innom for meir bilete frå villsauåret 2013. Villsausida vil også nytte høvet til å ønskje alle lesarar god jul!

Adventsvisitt på Uksnøy

Denne hausten har vore prega av storm og dårleg vêr, og det har ikkje alltid vore like enkelt krysse fjorden for å besøke sauane på Uksnøya. Når i tillegg sola knapt orkar å stikke hovudet over fjellrekkja i aust, må ein nytte dei høva ein får til å sjå etter dyra.

Laurdag 14. desember var veret såpass godt at Marius (2 år), Terje og eg sette kursen mot Uksnøya. Om ikkje anna har den nye kaia på øya gjort det litt enklare å lande. I alle fall so lenge ikkje vêret kjem sørfrå, då er det uråd å legge til og ein må sjå seg om etter krikar og krokar der bårene ikkje tek for sterkt tak.

Trygt på land gjekk turen til tunet for å sjå om husa stod som dei skulle. Lavtrykket "Ivar" med orkan i kasta hadde vore innom for å helse på, og då veit ein aldri kva som ventar. Det var ingen større skadar på husa, men ei dør på løa som hadde blåst opp og måtte sikrast med nokre 4"-spikarar. Vidare gjekk turen for å sjå etter flokken, og då såg vi at den gamle felles flaggstanga som i alle år har stått midt oppe på den høgste haugen mellom tuna hadde fått nok gitt opp kampen mot véret.

Motteten og vêrbitt var ho rett nok, men likevel eit godt minne om samarbeidet mellom dei to gardane.

Etter litt fann vi dyra, akkurat der GPS-sporinga meinte på vi burde leite, men floa sette ein stoppar for å nå dei frå Uksnøya. Vi gjekk til båten og tok turen rundt øya. Vêret viste seg frå alle sider, med både regn, vind og sol.

Tilbake på land, denne gongen ute på Inste Kråkeliholmen, var det berre å leite fram kikerten og sette kursen mot dyra. Sidan dei var omflødde på Moldremmsholmen, var det ikkje håp om å få prøve å lokke til seg vêrane, men vi fekk i alle fall kome ganske nært innpå.

Blåskjerdingen - det høgste fjellet i Haram, lurer bak skydekket

Solheim - Knutgarden. Fjellet i bakgrunnen er Skulen på Skuløya.

Det noko spesielle undervass-sauetrakket der klauane til dyra har slitt bort tangen frå steinane

Fortsatt god adventstid!

Villsaugryte ala India

Det er ikkje berre tradisjonell julemiddag ein kan lage av villsaukjøt. Ein kan nytte det til alle slags rettar, og det møre og saftige kjøtet løftar ein kvar rett. Denne gongen tek sjefskokken Natalie turen til India! I alle fall kryddermessig.

 

Natalie er ikkje berre glad i lauk, ho elskar lauk. Purrelauk, vårlauk, graslauk, raudlauk, gullauk, sjalottlauk, ja, alle slags lauk. Difor startar ho naturleg nok med det viktigaste; lauk.

Ho kappar opp 3 stk vårlauk i passleg store bitar, og går vidare til 1 stk raudlauk. Den lir same lagnad. Natalie er so glad i lauk, at ho ikkje ein gong nyttar dei flotte laukskjerebrillene mine.

Vidare vert 1 stk grøn chilli rensa for frø, og kappa opp i litt mindre bitar.

So tek ho ein god neve sukkererter, fjernar stilken og deler dei opp i passlege bitar.

 Ho tek so ein gul paprika og deler den opp i flotte bitar.

I djup konsentrasjon strimlar ho so opp 500 gram villsaukjøt av lam.

Medan ho bresar kjøtet på steikepanna, kun med litt salt og peppar, varmar ho ei anna panne og breser grønsakene i litt smør. Ho passar på å steike kjøtet i fleire omgongar, slik at det ikkje vert kokt.

Når grønsakerne er møyre, tek ho over eit beger Creme Fraish, ein skvett fløyte og ein grand karri. Her må ein berre prøve seg litt fram for å finne kor sterk ein likar gryta.

Ho serverer retten med frisk salat, nanbrød og resten av sukkererterne.  

बॉन एपेतीत