Dagen før dagen

Sommaren er her, og då er det tid for å leite fram sauesaksa! I morgon er det duka for sommarsanking på Uksnøya!

I dag og i kveld har vi fått gjort klart sankegjerda og utstyret for morgondagen, og att på til har vi fått lufta den nye beitepussaren vår. Her kjem nokre bilete frå dagen.

Nyslått gras på tunet - klart til klipping av villsauane!

Terjebror får has på tistel og siv med den nye beitepussaren.

Sjølvsleppt saueull, eit godt teikn for morgondagen

To nye klippebukkar frå Bole er på plass. Vi for tru alle ryggane er glade for investeringa.

Ledenota som skal hindre at dyra som kjem i full fart nedover tunet må vere høg om den ska gjere nytta.

Traktor og beitepussar i sommarsola

Då er det berre å seie tvi tvi og håpe på godt vêr og at ulla har sitt laust. Fortsatt god sommar!

Årets villsauskinn!

Endeleg kom årets villsauskinn! Det er alltid like spanande å sjå korleis dei ser ut, for det er ikkje så lett å sjå for seg på sprell levande dyr på sauesanking.

 

Valet av avlsvêrar spelar ei stor rolle på korleis skinna vert sjåande ut, men også kven som er sterkast av dei og soleis får legge hevd på flest søyer. Denne gongen var det ingen svarte eller brune vêrar, noko som også ga utslag i fargane vi fekk på skinna.

Her kjem eit utval:

 

 

Villsaudrift i eit globalt perspektiv

Har du nokon gong tenkt over kor maten din kjem i frå? Sidan dei fleste nordmenn framleis føretrekk norskprodusert mat, er svaret truleg ja. Men kor maten din faktisk kjem i frå, er mykje meir komplisert enn ein skulle tru.

Sjølv om ein stor del av maten vi et er merka produsert i Norge, vil det ikkje seie at maten faktisk er norsk. I ei tid der bøndene må effektivisere meir og meir for å prøve og halde følje med velstandsutviklinga og kostnadsnivået elles i samfunnet, har ein gått frå småskala og sjølvberging til større og større gardar som i stor grad er avhengige av tre ting: kunstgjødsel, diesel og kraftfôr. Desse tre faktorane gjer at ein gardbrukar i dag produserer svært mykje meir per årsverk enn det forfedrene våre gjorde. For å få hente ut gevinst, har ein også gått frå små nette dyr som fann mykje av maten sin i utmarka sjølve, til større og meir kjøtrike dyr som treng anten fullfôring eller tilskot av fôr i stor grad. Og medan det for mange nordmenn tidlegare var normalt med eit kjøtmåltid i veka, er dette i dag for mange endra til både 6 og 7 måltid. Mykje av denne veksten i kjøtforbruket kjem frå gris og kylling, som berre med nokre få unntak vert produsert innandørs og er fullfôra med kraftfôr. I dag kjem 40 % av råvarane til norsk kraftfôr frå utlandet, og om ein ser på den svært viktige proteindelen i fôret er heile 94 % importert.  I hovudsak kjem dette frå Brasil, eit land der avskoging av uerstatteleg regnskog skjer i eit voldsomt tempo for å forsyne vår umettelege appetitt på kjøt. Den siste tida har diskusjonen rundt bruken av palmeolje i norsk kraftfôr også blitt diskutert i media, både grunna helsemessige årsaker og belastninga palmeoljeproduksjon har på uerstatteleg natur.

Sjølvforsyning, berekraft og attgroing

Når ein ser på fjernsynet eller i avisene om korleis menneskje rundt om i verda kavar og slit for å dyrke mat i ørkenstrøk eller i næringsfattig jord, kan ein undre kvifor vår eiga matjord veks til eller vert bygd ned av hus og kjøpesenter. Svaret er såre enkelt; kostnadsnivået i Norge gjer det ikkje lønsamt å drive jorda for dei som bur her. Landbrukstilskota i Norge fungerer på sett og vis som ei kunstig andedrått for å hindre at ein total kollaps i norsk landbruk gjer oss heilt avhengige av import. Dei bidreg også med å sikre norske arbeidsplassar. Ikkje berre til gardbrukarane, men også til næringsmiddelindustrien, lokalbutikkar, verkstader, lastebilsjåførar osv. Mykje av Staten sine utgifter kjem på den måten inn igjen i kassa via skatt og avgifter. Tilskota er i stor grad politisk styrte for å pendle produksjonen av maten vår inn på sporet politikarane ønskjer. So langt har dette sporet vore meir og meir industrialisering av landbruket. Fôr- og mjølkerobotar, større traktorar og næringsrikt kraftfôr har vore nokre av faktorane som har sikra auka i effektiviteten

Dyrevelferd i ein industriell kvardag

Debatten rundt korleis dyra har det i denne nye røynda, blussar opp frå tid til anna. Innanfor spesielt kyllingproduksjonen har dyrevelferda i beste fall vorte sett på som tvilsom, med dyr avla fram til å vekse raskare enn skjelettet greier å bere dei, på små areal og heilt utan kontakt med naturen forfedrane deira ein gong var skapt for å leve i. Heller ikkje norske grisar får mykje «friskluft» eller tilgang til å finne maten sin ute i naturen. Situasjonen er betydeleg betre for storfe som får gå ute på beite på sommarferie, og snart skal dei også få moglegheit til å gå ut resten av året også. Storfe bidreg også i stor grad til å halde landskapet ope ved at ein stor del av kosten er norskprodusert grôvfor. Likevel er dei storferasane som er i produksjon i dag so store og tunge at dei ikkje kan nyttegjere utmarka slik dei tradisjonelle storferasane gjorde tidlegare. Dette er ein av hovudgrunnane til attgroinga i Norge. Norske sauar er endå "flinkare" enn storfe til å nytte norsk natur som matkilde, og sauen er dyret ein oftast treff i norsk utmark. Utviklinga med større og meir kjøtrike dyr har rett nok skjedd i mange sauehald også, med meir kraftfôrbruk og ikkje minst den naudsynte fullfôringa med grovfôr vinterstid for dyra som står inne. 

Politiske mål og sjølvforsyning

Når grada av sjølvforsyning er eit viktig politisk mål, må ein også ta med kvar maten dyra et kjem i frå. Då vert det endå viktigare å sjå på kva ressursar ein har til rådigheit, og korleis ein kan nytte desse. Og det er her villsauen kjem på bana. Den gamalnorske sauen er akkurat det motsette av det resten av norsk landbruk går for; den er liten, nøysom og uindustriell. Den har eigenskapen til å finne all maten sin sjølv, året rundt, gitt at beita er i god hevd og store nok, og at ein unngår dei aller største snøfalla. Utegangarsauen er rett nok mindre kjøtrik samanlikna med dei store sauerasane, men sett opp i mot kva som går «inn i sauen» er den svært effektiv og kan nyttegjere seg av «restane» den industrielle delen av norsk landbruk ikkje kan; utmarksbeiter, lyngheier, tang og tare. Og om ein kan redusere behovet for fôr frå innmark, frigjev ein også verdifull matjord til mellom anna grønsaksproduksjon, noko vi kjem til å trenge meir av i tida som kjem. Ei auke i villsau i utedrift vil ikkje berre redusere attgroing, men også produsere mat utan særleg bruk av kunstgjødsel, diesel og «regnskog-kraftfôr».

Eit anna viktig punkt er at dyra går ute i naturen og får utløp for naturlege instinkt og behov. Dei vel sjølv maten sin eller kor dei skal opphalde seg innan for områda dei har til rådigheit. Dei kan legge seg ned når dei ønskjer det, og veks i deira eige tempo. Om mat har ein moralsk prislapp på seg, trur eg villsaukjøt er noko av det rimelegaste kjøtet du kan ete.

 Økonomiske rammevilkår

Det er få som i dag driv villsau for pengane sin del. Dei fleste er entusiastar og har dyra som attåtnæring eller for å hindre attgroing. Dessverre har mange av desse dei seinare åra mista eit av insentiva for villsaudrifta si. Grunntilskotet for villsau for lammeslakt under 13 kg vart teke bort som eit ledd i få fram større slaktevekter, noko som gjer at ein anten må avle fram større dyr, eller halde lamma til dei er 1,5 år gamle. For begge alternativa er svaret ofte kraftfôr eller grovfôr frå innmark for å få slaktevekta høg nok til å få dette tilskotet, stikk i strid med det som bør vere målet i det større perspektivet. Eit anna problem er at fleire slakteri ikkje ønskjer å kjøpe slakt av villsau so lenge ikkje vektene ligg nærare det som er vanleg for anna norsk sau. Det er også signal om nye større omleggingar i tilskotsordningane der ein fjernar basistilskota og legg opp til at alle tilskota skal kome i form av slaktetilskot på dei største lamma. I sum skaper desse faktorane eit voldsomt press om stadig større slaktevekter, men dess større dyra vert avla fram, dess dårlegare vert dei til å greie seg av utmarka åleine. Dette er hovudårsaka til at dei fleste andre sauerasane står inne vinterstid. Dette presset har også ført til andre «kreative» løysingar, mellom anna at ein kryssar inn større saueraser for å få opp slaktevekta. Jaget mot større slaktevekt utgjer difor over tid både ein stor trussel mot villsaurasa og eigenskapen dei har til å nyttiggjere seg av utmarksareala vinterstid. På sikt kan det altso gjere at villsauen også vert avhengig av mellom anna tidlegare regnskogareal for å produsere «norsk mat».

Kystlyngheia - ein trua naturtype

Store delar av areala som er egna til villsaudrift på Norskekysten er i dag ute av drift og veks difor meir og meir att. Noreg forvaltar ein tredjedel av det totale arealet med menneskapt lynghei i Europa. Norge har difor eit særskilt ansvar, og det er villsauen som er den viktigaste reiskapen for å sikre desse lyngheiene.  Om ein hadde fått til ei attraktiv villsaunæring, der økonomien var god nok til at det vart eit press for å nyttiggjere seg av desse areala, kunne ein skapt arbeidsplassar i utkantane, hindra attgroing og produsert ein betydeleg del av norsk mat på norske ressursar. Kva virkemiddel og satsar som må til for å få til dette er ei meir kompleks sak som eg ikkje skal gå for langt inn på no, men ein god start hadde vore å gi gammalnorsk sau eit eige klassesystem og vektgrenser for å hindre at ein misser viktige tilskot som følgje av eit system som er tilpassa større sauerasar. Ei bevisstgjering av forbrukarane rundt konsekvensane av deira matval er også naudsynt, slik at dei ser at større ikkje alltid er betre.

Kystlyngheia - ein trua naturtype

 

Håp for ei betre framtid

I ei framtid prega av endå større knappheit om maten er mitt håp at ein ser på den totale prislappen; både moralsk, miljømessig og økonomisk, og vurderer korleis ein kan nyttiggjere seg av norsk natur og landbruksareal for å best mogleg produsere nok god mat med bakgrunn i god dyrevelferd. Mykje av løysinga er ein reduksjon i forbruket vårt av kjøt, men ein treng også ein meir berekraftig produksjon der ein ikkje legg uerstatteleg regnskog øyde for å produsere norsk mat medan vår eiga matjord og utmark gror att.

Nærkontakt av tredje grad

Dei siste åra har vi arbeidd for å få dyra tammare slik at det vert lettare å føre tilsyn og å handtere sauene. Vi har mellom anna prøvd å temme lamma slik at vi gradvis skulle få fleire og fleire dyr som våga å ta kontakt. Sidan villsauane går ute året rundt på ei øyde øy, har dei ikkje mykje nærkontakt med menneske. Dei ser stort sett folk berre under tilsyn ein gong i veka, og det er berre under dei to sankingane vi kjem heilt innpå dei. I dag var det likevel duka for eit lite gjennombrot.

 

I strålande vintervêr tok vi turen ut til Uksnøya. Etter å ha leita litt på holmane der vi sist hadde motteke GPS-signal frå dei, oppdaga vi at dei hadde flytta seg over på sjølve Uksnøya. Då vi kom fram, gjekk eg og Natalie for å sjå etter dyra, medan Kjartan og Amalie gjekk laus på å skifte ut vatn og sjekke at alt stod bra til med husa.

Dyra stod ganske spreidt vest på øya, og når vi kom nærmare vart dei urolige og trekte saman slik som villsauar gjer når dei anar fare. Vi sette oss ned på ei tue, og prata stille og roleg til dei medan vi observerte dei gjennom kikkerten.

Det er viktig å ikkje komme brått på villsauane. Her skramlar eg litt med bøtta for å seie hei. - Foto: Natalie Fjørtoft

Vêrane hadde vorte temt før vi kjøpte dei, men dei var ikkje trygge på oss og då dei kom tilbake til flokken var det i alle fall fint lite som tyda på anna enn at dei helst ville vere i fred for oss menneske. Etter å ha temt dei skikkeleg i sommar når dei var i opplag på Fjørtofta, var håpet at vi også skulle greie å lokke dei til oss ute på Uksnøya. Dessverre var alle søyene i brunst alt for viktig til at dei kunne ta ei pause og helse på oss, so etter at vi hadde sleppt dei ut igjen har vi ikkje fått meir kontakt med dei.

Improvisert telelinse: kikkert framfor mobilkameraet kan gjere susen!

I dag tenkte eg likevel at vêret var so bra at det kanskje var verdt å sjekke om vêrane var leie av å varte opp alle damene og om dei kanskje hadde lyst til å friske opp gamalt vennskap over ein neve kraftfôr.  Etter å ha skrangla med bøtta kunne eg berre konstatere at det var ikkje den heilt store interessa. Dyra var heldigvis rolegare og fleire hadde lagt seg ned og tygde drøv. Etter å ha fått studert dei ei stund igjennom kikkerten, tenkte eg at eg skulle prøve å bevege meg rundt dei slik at eg fekk vinden i ryggen. Lukt er svært viktig for at dyra skal kjenne igjen menneskjer dei er trygg på, for ikkje å gløyme at lukta av kraftfôr kan då verte uimotståelig for dei.

Etter å ha rista godt i bøtta slik at lyd og lukt skulle friste dei, såg eg at vêrane kom litt ut av flokken for å sjå kva som skjedde. Eit par av dei var meir modige og kom nærare, og når dei andre såg kva som var i ferd med å skje kom dei etter. Eg flytta meg stadig lengre rundt dei for å få vinden endå meir i ryggen, og for å sleppe å ha sola rett bak meg. Når eg såg at kraftfôrstøvet frå bøtta vart teke rett mot vêrane, var spenninga stor om dette kunne gjere utslaget. Og jauda! Vêrane sette opp farta og kom rett mot meg. Då dei nesten var framme skjedde noko eg ikkje hadde forutsett; resten av flokken heiv seg etter vêrane og kom heilt innpå meg! Eit heilt unikt augeblikk i mi 20 årige karriere som villsau-entusiast! Etter litt hektisk snikfotografering, var Malo, den tammaste av vêrane, akkurat i ferd med å ete ta handa mi då ei av søyene lengre bak skvatt til og trekte med seg heile flokken. Gleda over å ha greidd å lokka til meg heile flokken vart fort snudd til fortvilelse over at dyra trekte seg unna og virka meir skeptiske.

Malo og resten av flokken på veg mot meg.

Eg venta litt, før eg roleg trekte endå lengre rundt dei og prøvde å få vinden på rett side igjen. Dyra stod no slik at dersom eg gjekk endå lengre rundt dei, var det naturleg for dei å trekkje bort frå meg og mot den andre sida av øya. Etter å ha lokka litt på dei, såg eg at interessa hadde heilt tydleg kjølna etter at dei vart skremt sist, og eg tenkte at no får det bere eller briste. Eg gjekk roleg rundt medan eg rista og snakka til dei. Når eg sette meg ned på huk, gjekk det ikkje lenge før vêrane kom springande og nærmast overfall meg i kampen om kraftfôret. Det vart amper stemning mellom vêrane om kven som skulle få ete, og rett som det var klinka dei i hop. Eg prøvde å dele ut frå begge hendene medan nokon andre fekk ete av bøtta, og det tok ikkje lange stunda før bøtta var tom.

Kvitfjes et av handa - 3 1\2 månader etter vi sist hadde kontakt.

Eg la merke til at ein av vêrane var ganske medteken i fjeset etter ei hard brunsttid, og kunne kanskje ha behov for medisinsk hjelp. Eg gjekk difor bort for å hente far min for at han og skulle få sjå på han, og for å hente meir kraftôr. Tilbake med flokken igjen kom to av vêrane og åt litt frå bøtta mi, men det var visst litt for skummelt med to personar, og ikkje lenge etter trekte dei seg unna. Heldigvis var det ingenting å seie på forma hans, og utover såret rundt auga såg alt til å stå bra til med han.

Kvitfjes ber preg av ei hard brunsttid og treng kanskje hjelp for å verte frisk.

Bøtta er tom, og vêrane undrar på kva dei skal ta seg til med no.

Planen om at dei tamme vêrane skulle trekkje med seg resten av flokken har altso lukkast! Av søyene som stod rett bak dei var det også mange kjente fjes, so det var heilt tydeleg at "tamheitsfôringa" har vore med på å roe dei ned. No gjeld det berre å halde jarnet varmt og greie å lokke resten av dyra nærare slik at dei også kanskje tør å komme bort for ein matbit. Mykje av formålet med dette er å kunne følje med dei på nært hald slik at ein kan oppdage skader på dyra og kanskje greie å skifte batteri på GPS-sendarane. Sidan vêrane no turte å kome nært meg igjen, håper eg å få følje ekstra med på vêren med skaden i fjeset. Kven veit, kanskje greier eg å behandle han ute på Uksnøya no som eg kan lokke han til meg?

Tilbakeblikk på villsauåret som gjekk - del 4

Vi har då kome til siste del av tilbakeblikket på villsauåret. Sommaren var komen og villsauane naut gode dagar på grøne markar.

Natalie hadde knapt landa i heimlandet før turen gjekk ut i vêrbeitet for å treffe igjen dei nye bestevennane sine. Kjartan hadde vore ute å lokka med kraftfôret heile sommaren, og rykta ville ha det til at dei hadde vorte endå tammare sidan sist vi traff dei. Litt risting med kraftfôrbøtta, og vips var vi omringa av vêrflokken.

Villsauidyll

Fleire av dei var fortsatt litt skeptiske og heldt seg litt på avstand, men Malo og Flekkfjes kom villeg heilt bort til oss for å få klapp og litt å knaske på. Det å temme vêrane slik at dei er rolege i lag med menneskjer er ein stor fordel. Villsauvêrane er ekstremt lite aggresive, men det er ikkje alltid like kjekt å måtte handtere skremde vêrar med store horn ut av innhegninga. Då er det fort gjort å få fingrane i klem i det vêren prøvar å komme seg laus. Den naturlege reaksjonen når dei vert fanga etter horna er å riste på hovudet, og med so mykje krefter i sving kan det vere lurt å vere forsiktig.

Det er ikkje berre villsauen som finn mat i lyngheia. Her sikrar Natalie frukosten før vêrane stikk av med blåbæra.

Seinare på sommaren er det gjerne fjerning av tistel som er den viktigaste aktiviteten. Tistelen har vorte ei plage på Uksnøya, men er no helden i sjakk og so smått på retrett etter fleire år med aktiv innsats for å bekjempe den. Meir om det kan du lese her.

Sommarane går som alltid alt for fort, og ikkje lenge etter villsauane nyt døsige dagar i villsaubeita er hausten rundt hjørnet. Hausten er den travlaste tida for ein villsaubonde, for då står både sanking og sortering på planen, før slakting og sal av kjøt kjem hakk i hel. Vêret på Vestlandet er i tillegg svært skiftande og hausttida er ofta prega av kuling og storm. Når godt over hundre dyr skal fraktast over eit vêrutsett havstykke, kan det verte mykje å attlete for. Heldigvis kan det vere flotte dagar om hausten også, noko vi fekk oppleve under årets haustsanking.

Haustsola går stadig lavare  på himmelen og då veks graset mindre og er mindre næringsrikt enn tidlegare.

Haustsankinga gjekk fint, og ein ekstra kjekk bonus var at Kårmund, morfaren min, fekk ta turen ut på Uksnøya. Ikkje mange månadane før hadde han grunna dårleg helse vore innlagt på sjukehus og seinare sjukeheim, men han hadde no kome seg til hektene igjen og heim til Fjørtofta, og denne helga skulle han på sauesanking.

Kårmund har aldri vore redd for å ta i eit tak, noko han også beviste denne dagen.

Dette året var vêret sopass bra at det var råd å halde att ein del av dyra å temme dei litt. Vi har prøvd dette tidlegare, noko du kan lese meir om her. Planen var å halde igjen årslamma som ikkje skulle slaktast, leiarsøya og dei av dyra som vi hadde hatt mest hell med å temme sist.

Lamma vi temte sist vart aldri so tamme at dei forlet flokken og kjem bort til oss, men når dei er sanka går dei gjerne litt ut av flokken for å helse på.

Natalie fôrar eit av lamma vi hadde temt tidlegare med høy

Seinare på hausten var det klart for slepp av vêrar. Vêrane kryssa fjorden endå ein gong, og ein kan undre om dei visste kva dei hadde i vente. Etter dei hadde hoppa ut av båten og opp på land, tok det ikkje lange tida før dei snusa og hadde fått ferten av søyene. Eg følgte dei med ei bøtte kraftfôr, for å prøve å halde dei tamme også etter at dei skifta beite. Dei stoppa fleire gongar for å få ein liten matbit, men ikkje lenge etter gjekk turen vidare målbevisst mot horisonten. Søyene var ikkje å sjå, men kursen var stødig og kunne kun bety at dei visste kor dei skulle.

Når flokken endeleg kom til syne bak ein haug, stoppa vêrane ein siste gong, fekk seg litt mat før dei nærmast sa takk for no og forlot meg til fordel for søyene. Når dei kom litt på vegen gjekk gangen over i sprang, og då var det på tide å gje dyra litt tid for seg sjølv for å friske opp gamle kjennskap.

Neste sommar skal vêrane vidare til ei anna besetning, noko som vert litt trist sidan dei har vorte so trygge på oss.

Ikkje før vêrane var frakta ut, kom den eine hauststormen etter den andre. Det vart vansklegare å krysse fjorden og vi var glade vi slapp å ta med dyra over fjorden i slikt vêr.

Kjartan ser over eit av dei brente beiteområda medan stormbygene piskar mot land

Lavtrykka kjem ikkje berre med dårleg vêr, men også med tare som er verdifull næring til dyra

Villsauåret gjekk då mot slutten, men eit nytt var like rundt hjørnet. Då er spenninga knytt til om dei kalde vinterane vi har hatt av dei seinare åra også kjem dette året, eller om graset snart spirar grønt i bakkane medan dei forblåste rognetrea ventar på små lam som snart skal sprette rundt dei slik dei har gjort so mange år før.

Tilbakeblikk på villsauåret som gjekk - del 3

Våren var komen for fullt, det vart varmare i veret, og det mangla ikkje på arbeid. Først ut var bygging av ei ny kai!

 

Når flytebrygga ute på øya må takast inn kvar haust for å unngå å verte knust av dei mange stormane som kvart år tek turen innom øya, vert det straks vansklegare å lande for å føre tilsyn med dyra. Vi hadde difor lenge drøymd om å få oss ei lita kai som kunne gjere det lettare å lande når flytebrygga er i opplag på Fjørtofta. Kjartan hadde samla deler i fleire år, og denne våren hadde han sveisa delane saman til ei kai. Planen var å krane den ferdige stålkaia på plass og forankre den fast i land.

Ein vakker vårdag tok vi tideleg fri frå arbeid og sette kursen utover. På Fjørtofta vart kaia lasta ombord og vi sette kursen mot Uksnøya. Det vart dessverre dårleg med fotografering under kraninga, då fellandes sjø og noko knapt med mannskap gjorde det heile til ei større utfordring enn vi sette pris på. Operasjonen vart ein kamp for å unngå at båten vart liggande fast på sanden når sjøen trekte seg unna. Heldigvis greidde vi til slutt å få kaia på plass og låst den i posisjon før båten fall tørr.

Terje og Kjartan arbeider med å låse fast kaia

Kjartan borrar hol i berget for å sikre kaia til land

På heimveg etter å ha fått kaia på plass - Uksnøya i bakgrunnen

Kaia i bruk kan du sjå her.

Neste ut var sommarsankinga på Uksnøya. Når dyra skal sankast må vi ha floa og fjøra på vår side. For å få alt til å passe, vart sankinga i år litt tidlegare enn vanleg. Dessverre gjorde dette i kombinasjon med ein sein vår at klippinga og nappinga vart vansklegare enn vanleg.

Ingjerd og Endre på veg for å starte driving av dyra frå aust

Noko av øyriket sett frå Høgværhaugen - spiringa etter lyngbrenning er tydeleg

Det var ikkje berre våren som var seint ute i år - her er eit reir med svartbakk- eller stormåse-egg

Villsauflokken er samla og arbeidet med klipping og napping kan starte

Juliane leiar ei nyklipt søye mot vekta

Caroline stiftar bekjentskap med eit av årslamma

Terje er meget godt nøgd med klippebukken som gjer at villsauen kjem i rett arbeidshøgde

Noko av spenninga dennen gongen var kor tam vêrane vi hadde kjøpt året før var. Dei var handtamme når vi kjøpte dei, men hadde gått i 8 månader i lag med flokken og vorte forvilla. Heldigvis gjekk det ikkje lenge før dei kom bort å snusa på oss og kraftfôret.

Natalie og vêren Malo finn tonen

Villsauane har luktkjertelen sin i anletet og finn det difor naturleg å helse ved å snuse og klemme.

 

Etter at villsauane er klare til å sleppast, går dei inne på tunet for å finne tilbake til lamma sine. Vi slepp dei so i samla flokk.

Sauesankinga gjekk flott og vêrane vart frakta på sommarferie på Fjørtofta. Kik innom for å få med deg neste del av tilbakeblikket vårt!

Villsausida ønskjer alle våre lesarar eit godt nytt villsauår!